Sinds enige tijd maak ik deel uit van de Ordo Templi Lucis Asterum, oftwel: de Hermetic Order of the Temple of Starlight. Na een lange periode van gesprekken, uitproberen en overwegen (ik kijk tenslotte al sinds het voorjaar van 2003 in het heksenwereldje rond) heb ik de knoop doorgehakt om in opleiding te gaan bij een westerse mysterietraditie. Geen kleine stap en zéker niet een die ik licht wilde nemen; het is een beslissing voor jaren.
Isis van Henegouwen, journaliste van het Heksenpad
In 2005 leerde ik Ina Cüsters – van Bergen kennen op de Pagan Conferentie. Haar stijl sprak me direct aan en ook de methodiek van de school voelde direct goed; ik hou wel van een hoog tempo, van het overbruggen van diverse culturen en een internationale orientatie.
Bovendien schroomt Ina er niet voor om linken met de wetenschap te leggen.Toch wilde ik niet te snel aan mijn eerste goeie indruk toegeven. Daarom heb ik nog diverse workshops en lezingen bijgewoond in verschillende richtingen in het heksenwereldje. Een workshop in de Germaanse traditie, wat kruidentrainingen, lezingen, bezoeken van heksencafés. In een later stadium ben ik gesprekken met Hogepriesters en Hogepriesteressen uit o.a. de wicca-tradities aangegaan. En elke keer kwam ik toch weer uit bij Ina.
Als laatste ‘proef op de som’ heb ik in de zomer van 2006 een meerdaagse workshop bij Ina gevolgd. Het was het definitieve duwtje dat ik nodig had: het enorme tempo, de ongelofelijke kruisverbanden en vooral… het meemaken van de wijding van mijn kaarten. Met de hitte in mijn handen kon ik maar 1 ding denken… Dit is echt. En hier wil ik verder mee.
Vaak word me gevraagd waarom juist deze school het is geworden. Een aantal punten gaven (voor mij persoonlijk dus!) de doorslag;
No nonsens
Geen geheimzinnig gedoe zoals je soms treft, er is gewoon een website met lesboeken en goede gesprekken. Wil je iets weten… Vraag het gewoon. Op mijn vraag "Hoe zit het dan met dingen die je 'niet mag zeggen'…? " reageerde Ina grijnzend met een "Hoezo, heb je iets te verbergen dan?". Natuurlijk zijn er, zoals dat hoort in een mysterietraditie, dingen die je zelf moet ondervinden maar het wordt niet spannender gemaakt dan het is.
Diepe wortels
In sommige groepen in het esoterische wereldje wordt vooral veel uitgeprobeerd. Doen, je eigen manier zoeken etc. Alles op gevoel. Ik merkte dat ik daar niet verder mee kwam. Wat ik op dit moment nodig heb is een doordacht en beproefd systeem. Om op mee te bewegen en zo verder te komen. Weten waaróm je met een 5000 jaar oude tekst werkt.
Bovendien ervaar ik dat als dé manier om te kunnen samenwerken met anderen, je weet wat de bedoeling is van het gebruik van een bepaald symbool en door daar allemaal hetzelfde mee om te gaan krijg je een heel andere lading dan in je eentje.
Het is krachtig, ik vind het iedere keer weer indrukwekkend om dat mee te maken. (Pas veel later zou ik ontdekken dat die energie zo heftig is dat je ze op foto’s kunt zien, maar daarover ooit misschien weer een ander artikel.)
Vertrouwen
Ik heb in de afgelopen jaren veel hogepriesters of hogepriesteressen ontmoet. En in de meeste gevallen had ik niet het idee dat ik daar jarenlang door begeleid zou willen worden. Ik heb veel machtsvertoon gezien. Of lesmethoden die mij niet aanspreken (bijvoorbeeld iemand elke keer ruw over z’n grenzen heen duwen, zodat hij/zij daar van kan leren).
Sommige mensen hebben daar heel veel aan, bij mij wordt dat waarschijnlijk niks. Iemand die te lief is zou ik overbluffen, iemand die ‘naar beneden praat’ zou ik al snel de rug toe keren. De materie en het ervaringsproces zijn al zwaar genoeg, daar kan en wil ik geen persoonlijke toestanden met mensen om me heen bij hebben.
Bij Ina voelde ik vanaf het begin een klik. Ik twijfel niet aan wat ze vertelt of aan haar manier van overbrengen, ik ga er in mee, ik weet er stimulans en uitdaging uit te halen.
Hoe mijn vertrouwen in Ina de doorslag had gegeven realiseerde ik me eigenlijk pas toen ik op zoektocht ging naar de achtergronden van de OTLA. Ik had me helemaal niet verdiept in de banden met de Golden Dawn of Dion Fortune, terwijl juist ik, of all people, meestal eerst alles uitgraaf en opdiep.
Lange uitwerking
Sommige rituelen in het heksenwereldje zijn heftig op zichzelf, er gebeurt veel, je maakt veel mee… het is één grote beleving. Binnen Starlight wordt meer symbolisch gewerkt, de rituelen zijn best ingewikkeld, vooral als je net begint.
Dat wil zeggen dat het bijvoorbeeld de eerste keren niet zo spectaculair is als ‘over hete kolen heen rennen’. Ook naakt door de branding springen is er tijdens groepswerk niet bij (wat je tussen de templetrainingen door doet moet je natuurlijk zelf weten ).
De uitwerking in de weken/maanden daarna is echter lang. Nog weken na een ritueel vallen dingen op hun plek, de beelden werken dóór. Symbolen worden aan elkaar geknoopt en elke keer beland je een laag dieper. Je gaat steeds meer ‘zien’. Hoe meer je leert, hoe sterker het effect wordt, tenminste… zo ervaar ík dat.
In Ina’s woorden:
De energie in een ritueel is bij ons anders, daardoor gaan mensen waarschijnlijk pas later ervaren wat het precies heeft gedaan. Het is heel verstild, en je voelt het niet als het in jezelf of om je heen heel druk is. (…)
De ervaringen kunnen tot een jaar erna doorwerken en worden eigenlijk een onderdeel van wie je zelf bent. Voor sommigen lijkt het alsof we alleen maar binnen werken. Maar als je deze hoge drukketel hebt meegemaakt en je ziet dan bijvoorbeeld de maan buiten, dan weet je op dát moment de relatie te leggen tot de krachten die daar achter zitten.
Geen religie
Hoewel er natuurlijk wordt gewerkt met goden uit verschillende culturen beschrijft Starlight zichzelf niet als religieus. "Een atheist kan een uitstekend ceremonieel magier zijn". Voor alle duidelijkheid: Starlight is dus ook géén wicca-opleiding.
Mooie rituelen
Dit is heel persoonlijk en iets dat ik onderweg ontdekte. Hoewel magie in de basis 'naakt op de noordpoo' kan worden beoefend en alle voorwerpen een ondersteunende functie hebben merkte ik dat ik trek naar mooie voorwerpen en theatrale rituelen.
Mensen die een bootje, gemaakt van een vermorzeld broodje met een wens de zee in sturen hebben ongetwijfeld een even goede intentie en bereiken wat ze willen. Maar ik val toch wel voor een groots opgezet altaar met bijzondere voorwerpen. Een plastic bekertje als ‘kelk’ kan best, maar ik vind het bijzonder om met een antiek en handgegraveerd glas rond te lopen.
Dat is persoonlijk. Niet altijd, niet ten koste van alles, maar die klasse en schoonheid vind ik op de een of andere manier gepast naar de goden toe waar ik mee werk, het draagt bij aan de sfeer waarin ik wil zijn. Imposante rituelen, voor imposanten krachten.
Intellectueel
Ook dit is heel persoonlijk. Voor mij werkt dat; je vastbijten. Het accent op knutselen en folklore in sommige groepen roept bij mij weerstand op (dat ontdekte ik pas echt tijdens een open Litha viering (klik) in 2006). Geschiedenis, mythologie, ceremonie, dáár kan ik wat mee. Net als met veel oefenen en dingen proberen te begrijpen.
Natuurlijk moeten er bij Starlight ook wel dingen gemaakt worden, maar dit heeft niet de hoofdrol. En als ‘t functioneel is kun je mij natuurlijk wel meekrijgen: ook ik heb een ‘wand’ bij volle maan van een boom gezaagd…
Binnen Starlight wordt naast mythologie en symboliek uit westerse culturen gewerkt met de Kabbalistische levensboom, iets waar ik helemaal níéts vanaf wist. De eerste lessen heb ik de woorden zelfs fonetisch mee zitten schrijven, ik had echt geen idee. Persoonlijk vond ik dat grappig, meestal weet ik wel ergens over mee te praten, hier ben ik een kleuter. Die rol heb ik lang niet gehad. En ik ben vastbesloten ook hier volwassen in te worden.
Egypte…
Ik heb eigenlijk nooit erg veel gehad met Keltische tradities, daarom heb ik weinig te zoeken bij het druidisme en evenmin bij veel van de wicca-stromingen. Met Grieks/Romeinse en Germaanse verhalen ben ik opgegroeid en het Egyptische trekt me al jaren.
Ook dit is een reden waarom Starlight voor mij een keuze is. Hoewel er vele culturen worden benaderd is de Egyptische er een waar een zwaardere nadruk op ligt. Tja, ik heet niet voor niets Isis, toch?
Heftig
Tot nu toe is er geen les voorbij gegaan zonder dat ik tot tranen toe geroerd werd. Ik, de nuchtere wetenschapster, met een brok in mijn keel na een pathworking. Soms van hetgeen ik heb gezien of wie ik heb ontmoet, soms gewoon door de schoonheid van de beleving.
Vervolgens gaan we tijdens zo’n Temple Trainingsdag in een moordend tempo door (voor mij) ingewikkelde lesstof hen en tot slot met rode wangen na een ritueel de deur weer uit.
Dit laatste was eigenlijk de belangrijkste reden om in ‘de leer’ te gaan. Met boeken lezen en zelf het wiel uitvinden kom je er uiteindelijk niet. Het werd tijd iets te gaan dóén.
De dag na mijn beslissing hoorde ik het bovenstaande nummer, ik draag het hier met veel liefde op aan mijn dierbaar geworden 'lerares' en 'klasgenoten'.
Isis van Henegouwen
Klik hier als je verder wilt lezen over de Tempel Training
